Christchurch

We leveren met spijt in ons hart de camper in. Daarna gaan we naar Christchurch en lopen eens rond in de stad. Hier krijgen we iets totaal anders te zien. We sluiten blijkbaar af in mineur.

Met een wrang gevoel gaan we gaan slapen om de volgende ochtend de stad eens te bekijken 1 jaar na de aardbeving.

Overal zien we borden met " road closed" en horen we spreken over de  " red zone". Die wandelen we af en krijgen hier een vreemd gevoel bij.

Overal zien we kranen staan, wordt er nog afgebroken en zien we een huisje helemaal alleen staan.

 Men heeft ter aandenking van de 185 slachtoffers een gedenkplaats gemaakt met 185 witte stoelen.

Zoals we in het begin van de reis vertelden dat onze foto's een kleine weergave is van wat we meemaken is dit heel zekers ook zo bij wat hier gebeurd is. We zien het en proberen ons in te beelden wat het zou geweest zijn. We hebben met enkele mensen gepraat die erin zaten en dan weet je dat wat we zien niks is met wat ze meemaakten. Bij het opschrift "help" op de venster (zie foto) krijgen we het koud.

We gaan 's avonds nog iets eten in een gezellig restaurantje die opnieuw begint na het trauma. Dit bij een gezellig leuk vuurtje en toch blijven we het koud hebben. Hetgene we vandaag zagen en het besef dat onze reis voorbij is bezorgen ons dit.